Gisteren ontmoette ik een vlaming, lodewijk. Hij kwam van roeselare, had de hele wereld gezien en woonde nu in australië. En hij studeerde hier. We hadden een soort van begisch onderonsje en dronken een pint.

Vandaag ging ik dan naar de dode zee. Ik had een tour de dag ervoorgeboekt in het eerste hotel waar ik verbleef. De arme uitbater toonde mij een hoop websites met slechte revieuws van mijn huidig hostel. Het baatte niet, maar hij bestelde wel mijn tripje. 300 sh.
Na een uur wachten in de lobby van een chique hotel, kwam en eindelijk iemad vragen of ik Lara veray ben. Ik volgde hem naar het zwarte busje en vond daar nog 3 mannen. Ik vond da een beetje vervelend, maar dat bleek niet nodig. 2 van hen gingen eert naar massada, en de man die mee ging naar de dode zee was eigenlijk best sociaal en interessant. Hij heette levant ( zoals in de geachidenislessen) en was en amerikaanse turk die werkte voor de office of state of iets dergelijks. Hij had zo’n cool diplomaten paspoort. Hij deelde zijn sandwich met me.
Verder is de dode zee een soort bouilon. Ik snap het hele helende kracht gedoe niet. Zout doet gewoon pijn. Modder is gewoon modder, met zout. En ik had van die krablijntjes op mijn been die versheikkelijk pikten. Er was ook een sulphur-bath maar dat rook naar de hel en deed mijn wondjes helemaal schroeien. Dat deed ik dan maar niet.
Dat was dan dat en reden terug naar huis.
Chaya, de miamische joodse in mijn dorm wou haar eten met me delen, maar toen bleken haar groenten gestolen te zijn. We aten brood met humus en ontdekt dat de namibische in de kamer de groenten had weggegooid. Ach.

Morgen neemt ze me mee naar de muur om te bidden, en daarna naar de chabat ofzoiets voor eten. Vreemd, maar interessant.

Ik had een heel ding getypt, en toen drukte ik delete. Dus hier zijn de foto’s, later komt het verhaaltje.

Deze morgen at ik opaanraden van chaya, een israeels-amerikaanse in de nieuwe hostel, een ei met zaatar. En ik kocht ook zo’n lussig brood. Voor 7 sheckel. das 1,4€ als middag eten ben ik dan naar de kitchen dor the needy, naast de klaagmuur geweest. You look jewish honey, Wi chaya, maar de aders vrouw die erbij was leek niet erg blij.

De zon shijnt hier erg hard.

Met een verstropte neus, pijnlijke spieren en en oude matras was mijn nacht niet geweldig. Maar de dag wordt beter, want de zon schijnt en ik drink koffie op hetteras. 25 graden wordt het volgens een man gisteren. Die man, yigal en nog iets, was joods en heeft me een avondtoer van de nieuwe stad gegeven. Die nieuwe stad is nogal verander sinds vorige keer. Jaffa road is elemaal opgebroken voor de aanleg van een spoorlijn. De oude stad is hetzelfde, voor zover ik al gezien heb. Het ruikt hier naar jeruzalem. Nu ga ik snel een ander hostel zoeken.

Naast me zit een orthhodoxe familie met twee luide kinderen. Het meisje heeft een roze bolletjestrui, de jongen een blauwe. Mét pijpenkrullen. Ze hebben gelijkaardige lakéschoentjes aan en ze spreken jiddish. Mijn neus en ogen zijn een beetje uirgededroogd. Aan de arme kant zit een Russiche vrouw door mijn reisgidsen te bladeren. Ze probeert af en toe met me te praten maar etser dan ‘da!’ en plaatsnamen in israel raken we niet. mijn arm doet soms pijn.. Daartegenover staat wel dat mijn honger gestild is door een relatief lekkere maaltijd. Kip en spaghetti. het vliegtieg is vertrokken met een half uur vertraging. Er moest “een nieuwe module gestoken worden”. Nog 2 uur.

Zo, net de iPhone apo voor de bloc opgezet. Dinsdag vertrek ik. Dit is een test

en ook fruithumor.
fruit met snorretjes omdat de wereld boos was.

Zet het om lara, zet het om. Fruit, met droeve gezichtjes, omdat de wereld boos is.

Ik zag vandaag een haar, in de vorm van een yin-yang symbool, de cirkel moest alleen wat meer gesloten zijn. Nu leek het alsof een van de twee veel dikker was en dan is heel het harmonie gedoe eraf.
Misschien was het wel realistischer, meer hoe de dingen eigenlijk in elkaar zitten.

Vandaag zag ik het echte gezichte van yin en zijn dikke broer yang.
Dat maakt me blij