27-07-07
Vandaag was dus ook de eerste dag Jeruzalem.
Langs de Damascus Gate kwamen we recht in het gonzend hart van de moslimwijk binnen, El Wad. Overal staan de geïmproviseerde kraampjes elkaar te verdringen. Terswijl je links naar de sandalen kijkt strompel je rechts over een luide vrouw en haar koopwaar, die uit vreemdsoortige groenten bestaat. In het midden van die straat passeert de via dolorosa. Zogezegd de lijdensweg van jezus. (Niet dat hij niet afgezien heeft, maar ze zijn er vrij zeker van dat die weg niet hierlangs liep.) Dat zogezegde aspect houdt fanatici en allround geïnteresseerden (meestal japanners enzo.) niet tegen. Omdat het … is besluiten we te wachten op de tocht die hier elke week plaats vind. Eerst doen we zelf de staties aan. de juiste volgorde ben ik vergeten, en is ook van geen belang, wikipedia helpt u hier verder. Als je jezelf via damascus gate door el-Wad hebt gemurwd heb je links de eerst paar staties, en de ecce homo boog, waar pontus pilatus het vonnis heeft uitgesproken. de weg vervolgt zich langs een kerk -kitsch overal!- en nog een kappeletje terug naar el wad. Vriendelijke doch te argwanen kinderen wijzen je met veel plezier de weg. “Via dolorosa that way!, that way! Ma’am that way! Wanna buy souvenir?” Ik vraag me af hoe dat moet zijn. Als moslim opgevoed worden, afzien, redelijk arm zijn en onderdanig zijn aan de eigen god, en ondertussen op een zakelijke manier omgaan met dikke vette amerikanen en luide hollandse koppels die even hulpeloos als rijk zijn. Is dat hetzelfde als wat ik denk? -zijnde: Het heeft geen religieuze betekenis voor mij, maar ik weet dat dat voor anderen wel is?-
JA, uiteraard is dat hetzelfde, ik vervolg mijn verhaal.
Ik zie een grieks-orthodoxe bij een steen waar jezus even geleund heeft een hele reeks van handelingen uitvoeren. Knielen, bukken, de steen kussen, handgebaartjes, een kruis slagen, een piroutjes en een 360, ofzo.Ik ben verwonderd. Al bij al is het nog best veel zoeken naar sommige staties, en niet overal staan mensen je te helpen. De weg komt uit op de golgotha (de meest beruchte, door grieks-orthodoxe gerunde golgotha, met de kerk.)
Voor zowat de meest belangrijke plek ter wereld te zijn geeft het plein een sombere indruk. Binnen blijkt er plots veel meer volk te zijn. In de eerste hal staat de plek waarop jezus gebalsemd is aangeduid met een marmeren steen. Er staat duidelijk bij dat deze ettelijke eeuwen later is toegevoegd, en dat er met opzet een barst in gemaakt is om plunderaars om de tuin te leiden, maar toch schijnt het ding fysieke waarde te hebben voor de pelgrims. Elke bezoekers knielt en kust de steen. (Ze zouden die steen eens moeten onderzoeken op bacteriën en virussen en parasieten e.d. Minstens even interessant als Bob Marleys dreads.)
De rest van een kerk verloopt in een soort cirkel. In het kamertje waar Hij gekruisigd zou zijn, is er wel voldoende ornaat. OVeral hangen lampionnetjes aan het plafond en het is drummen om je hand door het gat in de goudversierde plaat te steken. We branden een kaars voor mijn Oma en gaan het graf bezoeken. Ik kijk eerst wat verder rond en ga aan de rand op een steen zitten. Er stond een lange rij aan te schuiven om in het dobbelsteen grote graf binnen te mogen, dus dat vond ik niet nodig. Ik zat daar rustig respectvol te wezen, tot de leider van de Grieks-orthodoxen mij en de vrouw naast mij aanmaande. Tot wat wisten we niet zeker. Hij klopte op zijn knieën. Oh… Gekruiste knieën mogen blijkbaar niet. Ik besef dat het belachelijk is om in de heilig graf kerk geweest te zijn, zinder in het heilig graf geweest te zijn, zeg nu zelf, en ik schuif bij in. Het frag zelf kan je best vergelijken met een grote juwelendoos. het zal een kleine 2 meter hoog geweest zijn, en er was plaats voor net 4 man. Alles was goudgeschilderd en versierd. Ik vond het bijzonder lelijk geworden, maar besefte dat dat niet uitmaakte.
Terug naar het begin dan maar, en wachten op de pelgrims. Het was een lang wachten, want we bleken ons van uur vergist te hebben. Ik nam de omgeving in me op. Een gebed dat door de luidspreker galmt, was die door de ruiten hangt, een kalksteen emt arabische tekens in, twee vrouwen in nuqub, met een kindje in pantervelachtige legging, politieagenten die ook op de optocht komen wachten. Randdebielen die veel te snel door de ultrasmalle straat sjeezen, een stoere kerel die een groot kruis de islamschool binnendraagt. Na een tijdje begint het volk toe te stromen, en de islamschool blijk het startpunt. Dat verklaart het kruis. Het volk stroomt uiteraard en grand masse terug weg. Wat een allegaartje! We hebben een buslading zwarten met dezelfde afrikaanse paarse gewaden, we hebben witte nonnen en bruine paters, waarvan eentje met een grote luidspreker op zijn buik. Er zijn Japanners met arafatsjalen en kinderen met vlaggetjes. Ze stromen voorbij
Die dag hebben we nog wat bezienswaardigheden bezocht, maar niets wereldschokkends meer. Wat vooral indruk maakt zijn de algemene indrukken. (indrukken maken indruk, oh nee.)
De vele Soeks en bazaren, de volkeren, de pamfletten die de armeense genocide aan het licht brengen, de moeite die de mensen doen om je iets te verkopen, de grote schoenenverkoop aan damascus gate, de soldaten, de verschillende geschriften. Lara”s inleiding in het midden-Oosten verloopt goed.
